( :

خ د ا ح ا ف ظ

ه م ی ن ح ا ل ا . . .

: )

!

و خداوند انسان را آفرید،

تا خدایی ِ کلمات را بکند روی زمین،

و زبان را آفرید،

تا ابلیس بی­سرپناه نماند...

از همین است که کلمات بوی گند می­دهند،

که انعقادشان نقابی میسازد از جنس لجن،

از جنس نکبت،

امّا دلفریب...

و سکـــــوت

معجزه­ایست از جنس نور!

که برای فهمیدن این یکی نباید اسیر نمودار  ِ مکان-زمان باشی!

.

.

.

همین که با من، هرجا هستی،

همین که با تو، هرجا هستم...

اگه دلت خواست بی­تابم شو،

اگه دلت خواست دلتنگم کن،

اگه دلت خواست داغم کن با هُرم  لبهات،

عشق من...

میدونی...

در این روزهای بی­آغوش باید به ابتذال ِ عشق­های از دهن­افتاده

قهقهه زد و گریست...

باور کن!

حتی در این دنیا که فاحشه­ها خدایی می­کنند،

و خدا انگار که در خواب زمستانی ِ خود جا مانده،

من،

به این چشم­ها و لب­های وحشی،

به تنهایی ِ با تو و بی تو،

به عشقبازی ِ نگاهی آرام و تنی خسته،

من،

به معجزه­ی باران

              ایمان دارم...

.

این قصه شاید، اما

من و تو تموم نمی­شیم. فقط چشماتو ببند، طاقت بیار...

به چشمات قسم چیزی نمونده به تهش...

دلم برای آ.ش.و.ب.گ.ر،

برای آ.ش.و.ب.گ.ر.ی­هام تنگ شده...

.

خوانندگان محترم!

آماده­ی پروازیم...

لطفاً کمربندهای خود را شل کنید!

امیدوارم از سقوط لذّت ببرید...

.

اینجانب ف.خ.

از حالا تا هروقت که بخواهی،

که بخواهم،

زیر این بارانی که فقط صداست،

راه می­روم؛

     خیس می­شوم؛

               حال می­کنم!

ولی قبلش بیا یه کاری بکنیم مرد ِ من!

تو بیا تمام ِ مردانگیت را

به کثیف­ترین شکل ِ ممکن،

روی صورتم بالا بیاور!

من هم ته­مانده­ی عشقم را

با تمام ِ وجود،

تُف می­کنم کف دستهایت،

که همیشه در مشتت باشد،

                          که همیشه در مشتت باشم...

بعد بیا با بوسه­ای جادویی جاودانه شویم،

                         بوسه­ای با طعم ِعسل ِ لبهای تو!

فقط قول بده دستاتو هیچوقت نشوری،

قول میدم صورتمو هیچوقت نشورم...

.

گاهی فاصله­ی عشق و نفرت اونقدر کم میشه که می­تونی هردو حس رو تو یه لحظه داشته باشی. مثِ من. ببین...

آروم­تر از این نمی­تونم باشم، چون تو آرومی...

به عاشقانه­ترین شکل ِ ممکن ازت متنفرم مرد ِ من!

اینجا...

چهارتا دیوار ِ سیاه، با نور ِ یه شمع ِ سیاه، رو یه مبل ِ سیاه، یه سیگار ِ سیاه با دودِ غلیظ ِ سپید...

سپید ِ سپید...

میگه...

من به خودم اطمینان دارم. هرکاری تا الان کردم رو اگه صدبار دیگه هم به دنیا بیام باز

تکرار می­کنم... من با فکر و منطق جلو میرم. پس هیچوقت پشیمون نمی­شم از کارام...

چشمامو می­بندم، یه کام ِ عمیق، یه دم ِ عمیق­تر، یه بازدم ِ طولانی...

حال می­کنم با سرگیجه­ی خفیفی که بهم میده و لبخند می­زنم...

میگه...

وقتی چیزی رو ازت پنهون می­کنم یا بهت دروغ می­گم تا نگهت دارم واسه خودم،

معنیش این نیست که هدف وسیله رو توجیه می­کنه. معنیش اینه که تو رفیق نبودی...

یه پکِِ دیگه... دود ِ سپیدش میره تو چشام. از سوزشش چشمامو جمع میکنم...

میگه...

کسی که عاشقه، عیبای معشوقش رو نمیبینه، عاشق باید ببخشه، باید فراموش کنه،

باید تحمل کنه، باید معشوقش رو آروم کنه... اگه ادعای عاشقیت میشه ثابت کن!

باز یه پکِ عمیق... بدون ِ اینکه بدم تو، آروم فوت می­کنم تو صورتش... دود میره تو

چشماش و ایندفعه اون چشماشو جمع می­کنه از سوزشش...

سیگار ِ سیاهمو ازدستم می­گیره و خاموش می­کنه رو مبل ِ سیاه...

دستشو می­کشه رو موهایِ سیاهم و به چشمام خیره میشه...

چیزی جز آرامش و عشق نمی­شه از تو چشمای شکلاتیش خوند...

میگه...

وقتی می­گم عشق و رفاقت با هم جور در نمیاد میگی نه! دیدی؟ تو رفیقم نبودی...

تو رفاقت نکردی فتـّان !

آخرین نخ رو از تو پاکت ِ سیاهش درمیارم و با نور ِ شمع ِ سیاهی که جلومه روشنش می­کنم و

خیره می­شم به دود ِ سپیدش و میگم...

داری میری درو پشت ِ سرت ببند عزیزکم...

.

وسط این همه سیاهی، سپیدی این دوده که آرومم می­کنه...

.

آدما دو دسته­ن... اونایی که عاشقن، اونایی که هدفشون وسیله رو توجیه می­کنه.

فکری­ام باید تو کدوم دسته بذارمت...

(:/

دست کودک درونت را چسبیده­ای

راه افتاده­ای به دنبالش با چشم بسته و نیش ِ باز،

تمام دغدغه­ات هم اینست که رنگ چشمهایت را

با کیف و کفش و ناخنهایت سِت کنی!

دنیا هم که شده شهربازی،

انگار نه انگار که فردایی هست با یک عالمه درد و تنهایی و مرگ،

حالا آن یکی دنیایش بماند!

کاش لا­اقل با این همه خوشی، کمی هم خوش بودی!

کاش برهنگی دل و ذهن و زبانت ارضایت می­کرد!

کاری با خوب و بدش ندارم امّا،

دخترک!
حواست به چینهای صورتت هست؟!

از هر چیز و هر کس شاکی­ام جز تو!

تو نه! تو!

.

وقتی کاری رو که باید بکنی یه عمری نکردی، وقتی بــِت بگن و بکنی، تازه اگه بکنی،

از صدتا فحش ِ ناموس بدتره! اینو هم به تو میگم، هم به تو!

/:) 

وقتی

تمام ِ احساست را می­ریزی در تنگی که آنورش پیداست،

تمامش را پیک پیک می­خورانی به کسی که فکر می­کنی

تمام ِ ناتمام ِ تو را تمام می_­­کند، روزی

تمام می­شوی،

شاید حتّی سقوط کنی...

 امّا این هیچ،

این خلأ،

حتّی این سقوط هم،

می­ارزد به وقتی که چشمهایم را می­بینی،

چشمهایت را می­بینم...

می­ارزد به وقتی که روحت را می­سایی بر تنم،

شهوتم به هذیان می­افتد...

می­ارزد به وقتی که عرق می­ریزم زیر ناز لطیف عاشقانه­هایت،

زبانت هرزگی می­کند در آغوشم...

چشمهایم را که می­بینی،

چشمهایت را که می­بینم،

همه­چیزخوب است!

حتّی افسردگی ِ روزهای سرخ تقویم زنانگی­...

.

چشمامو که می­بینی،

چشماتو که می­بینم،

همه­چی آرومه، غصه ها خوابیدن،

شک نداری دیگه تو به احساس من،

منم شک ندارم به احساس تو!

.

کسی که تنهاست و تنهایی رو دوس داره و حال می­کنه با خودش و تنهاییش،

گه می­خوره دست عشقشو بگیره بره وسط یه مشت آدم و موجود زنده که نه این حرف اونا رو می­فهمه نه اونا حرف اینو.

اینو،

همینجوری،

به خودم گفتم،

بی ربط،

محض ِ دل...

رگبــــــــــار که می­دانی چیست شده­ام؛

شادم، می­گریم، می­خندم، می­لرزم، خوشبختم، می­نالم، آرامم، می­سوزم، می­رقصم، می­ترسم، می­ترسم، می­ترسم...

همه­ی اینها باهم، اما

همین که

نگاهم به نفس نفس می­افتد نگاهم که می­کنی؛

من را بس!

خدا هم فهمیده انگار که

جنبه­ی خوشبختی بیش از این در من نیست...

.

بعضی چیزا، بعضی کارا، مثل یبوست میمونه...

باید زور بزنی تا بیاد، تا بشه...

تهش­م اگـ ـ ـ ـه بشه، اگـ ـ ـ ـه بیاد،

بوی گندش خفه­ت می­کنه...

پس، زور نزن،

دلکم...

مشاهده یادداشت خصوصی

گذشته را که می­بینم­،

می­گویم

زیاد نیست اگر بخواهم

به جای نامم

در همه ی شعرهایت

بنویسی باران...

آنقدر باریده­ام که حالا

­شده باشم خودِ باران...

انکار نمی­کنم گذشته را،

ولی حالا

که هستی...

...

...

سخته برای قلمی که به سیاهی چرخیده و تلخی ازش می­چکه،

نوشتن ِ حال و هوای این روزهای شیرین،

نوشتن

از تو، که دوباره آمده­ای آینده را بسازی، با من...

از من، که پشتم قرص­تر است به زندگی، با تو...

از ما...

اما،

نگفته هم،

چشم را می زند وضوح این یگانگی!

و من،

به اعتبار همین عشق پاستوریزه­ی اصیل،

هنوز هم ادّعایم می­شود،

در عاشقی...

.

میدونی...

وقتی چیزی واسه باختن نداشته­باشی، همیشه برنده­ای...

 .

این شبها،

دنیا پر است

از

دخترکانی با گیس و پستان­های بریده

که ضجّه می­زنند در حسرت چشیدن لذّت زن بودن...

از

مردهایی طاس

که هر تار موی خود را با چند قطره مایع حیات!

به پروازی کثیف بخشیده­اند...

از

زنانی که با سرخی ِ درد،

قبل از بلوغ آشنایند...

از

کودکانی که نطفه در دست

به­دنبال خدایشان می­گردند

که تاوان خلق نشدنشان را بگیرند...

و

هنوز روزی سه وعده

فریادی گوش فلک را کر می­کند که

الله­اکبر...

.

و تو،

کمی اینطرف­تر...

نشسته­ای غرق در یک خوشحالی غم­انگیز،

پاهای نحیفت را بغل کرده­ای،

به این فکر که

این شبها

آنهایی که از فلسفه فقط بافتنش را بلدند و

از عاشقی فقط کردنش را،

به ماه که نگاه می­کنند چه می­بینند...

بی­خیال...

گذشته را پاک کرده بودی که جا برای آینده باز کنی،

امّا...

اینبار که گذشت،

باشد که در تناسخ بعدی آدم شوی...

حالا هم،

همین را می­خواستی دیگر!

پس،

تنهایی­ات مبارک!

دلکم... :)

 .

 باور کنید

اگر رسم بود برای هر ثانیه­ که می­گذرانیم شمعی فوت کنیم شاید

قدرش را بیشتر می­دانستیم؛

زندگی­ را می­گویم...

.

.

.

.

هشتاد و هشت را هم

تاریخ

آرام آرام نشخوار کرد،

اما

تصویری سبز با لکه­هایی سرخ

حک شده در انتهای نگاهمان،

باشد نشانی از آنها که سبز جنبیدند و سبز ایستادند و سبز پریدند،

تا من باشم و تو باشی و

سرزمینی سبز...

.

یا پروردگار!

احوالمان را به از این کن که هستیم،

بهـترینـش پیشکش!

.         

تک تک لحظه­هایتان خوش­آهنگ؛

حالا گیتار و نـِـی و پشت قابلمه­اش فرق نمی­کند...

و اینکه...

هشتاد و (هشت + یک) ­تون همچنان سبز!

...

زُل میزنه تو چشام...

با صدای خش­دار و مستش،

میگه:

ببین بارون...

سیگار ِ خاموش رو لبات،

مث ِ بغض ِ نترکیده­س...

وقتی تو تَرکی و نسخ ِ دود،

یا پاکتو بنداز دور و بــِش فک نکن ،

یا یه نخ روشن کن و با چار پنج­ تا پُکِ عمیق

لذتشو ببر و بعدی رو آتیش کن...

زُل می­زنم تو چشاش...

سیگار ِخاموشمو می­ذارم لای لبام،

سرمو میبرم طرفش...

اشاره می­کنم بیاد نزدیکتر،

همینطور که داره میاد جلو

با یه لبخند نرم و برق ِ تو چشاش،

فندکشو از جیبش در میاره و

شَستِـش آماده­ی روشن کردن میشه...

سیگار ِ خاموشمو میگیرم تو مشتم،

چنگ می­زنم تو موهاشو

یه کم سرشو می­کشم عقب،

دم گوشش،

آروم و شمرده،

با صدای کشدار و مستم،

می­گم:

من...

دوسِش...

دارم...

...

نه دلبری می­کنم، نه با دست و پا پس و پیش می­زنم و می­کِـشم. تو، اسمشو هرچی دوس داری بذار...

 اینکه

ما را پرت کرده در راهی یک­طرفه

که تهش را خودش هم نمی­داند،

هیچ...

اینکه

روی برچسبی که آویزانم کرده

نوشته "متریالیست"

با اینکه می­داند من برای متریال جماعت، تره هم خورد نمی­کنم،

درست...

اینکه

کوکم را چنان نافرم بهم زده که جماعتی از فالش ِ حضورم

خراشیده می­شوند هم،

قبول...

امّا

دلم می­خواهد قربان صدقه­اش بروم،

به پهنای حضورش،

که هر چه کرده، خوب یا بد،

محکم و استوار پای عواقبش ایستاده،

و زیرش را هم امضا کرده...

دلم می­خواهد قربانش بروم،

بوسه­ای داغ مهمانش کنم و

جامی به سلامتیش بالا ببرم،

که هر چه هست،

از اوست...

.

می­دونی پسر...

اصلا قانون طبیعت اینست!

آخرین ورژن خوشی را که تجربه کرده باشی

، روزی وقتی جایی جوری از دماغت

، حالا در می­آید یا می­­­آورندش توفیری ندارد

این را می­خواهم بگویم که تو

، آقایی کن و ژستت را بهم نزن

که من تا ابد آن نگاه ِ آغشته به غروری مخملین

را

، مــــــــــــــرده­باشم...

می­خواهم بگویم

، خیلی­وقتا اون قسمت از مخم که به حنجره و زبونم فرمون میده

، بدجوری ویرگول­نقطه­لازم میشه، اما من اینو همیشه­ی خدا دیر یادم میفته. اونقد دیر

، که وقتی یادم میاد و می­خوام یه ؛ بذارم اون وسط

، می­بینم قبلش با یه جمله­­ی بیــــپ حرفمو تموم کردم و

یه . َم گذاشتم تهش.

حالا هی دلم پشیمانیش را بر سر عقلم بکوبد

یا برعکس

، توفیری ندارد

فقط این را می­خواهم بگویم که...

که... مــ...

هیچی...

به­جاش اینو میگم که خدا خیرت بده

، تو

، آقایی کن و

، آن ژست خوشگلت را بهم نزن...

تو!

با توام!

نزدیک شو!

پس بزن قوانین مسخره را!

باور کن

دور که بایستی،

همه­چیز بزرگتر از آنست که هست...

نزدیکتر بیا تا ببینی

روحم چطور شلنگ تخته می­اندازد دراین یک وجب تن...

به چشمهایم خیره شو

بفهم این دو کهربای بــِِکر دیگر ذره­ای از صداقت زبانم را ندارند ...

دلت را خوش نکن به کلمات که تا کمر برایت خم می­شوند...

گولِ نفسهای دو در میانم را هم نخور،

که روزگاریست آه و دود به خوردِ رگهایم می­دهند...

می­بینی؟

خراب شده­ام...

من را در این بیچارگی

بگذار و بگذر...

.

اگر می­نویسم نه برای به­به است،

نه برای چه­چه!

نه برای چند خط عاشقانه­ای که

جوابم می­دهی حتی!

این را تو می­دانی...

.

کاغذت که خط نداشته باشه،

هرچقدرم سعی کنی صاف و صوف بنویسی باز یه جورایی کج و کوله میشه،

داستانِ منم همینه...

ربطشو خودت بفهم!

.

و اینکه... من خوبم :|

ببین...

حالا که می­آیی اینجا،

نترس...

آرام باش...

به من گوش کن!

به زلالی اشکهای نریخته­ام قسم

یک دخترکِ سنگدلِ بی­رحم ِ بی­احساس هم

گاهی

آدم است،

دلی دارد که تنگ هم می­شود­­،

می­فهمد گاهی لرزش عاشقانه­ای را که حل شده در صدایی قدیمی...

ولی خیلی وقت است که خو گرفته با انکار،

مثل شب،

که انکار می­کند خودش را در تاریکی،

که اصلا از این انکار است که هست...

قبول...

من شب را می­ترسم،

شب را می­خوابم ،

چشمهایم را می­بندم به روی شب،

انکارش می­کنم،

امّا

به سپیدی نوشته­هایم قسم

کسی بهتر از من شب را نمی­فهمد...

من،

شب را،

دوست دارم...

.

یه چیزی...

می­دونستی طعم ِ لب، مثِ اثر انگشت می­مونه؟

بدون...

.

نخوانید اگر، یاد گرفته­اید اخلاق یعنی سرکوب غرایز بی­نقاب،

یعنی سر­بریدن واژه­های ممنوعه!

نخوانید اگر، تاب عریانی کلامم را ندارید! 

.

.

.

گاهی...

مثل همین حالا...

هوس می­کنم...

بی­دغدغه­ی مردمانی که آنقدر عاشق خودند،

که کمر بسته اند به تولید انبوه مثل خود،

به راحتی اجابت مزاج...

بی­دغدغه­ی آدمکانی که تنها، تنها و تنها!

زنانگی­ام را می­بینند، می­فهمند، می­خواهند،

و از درک بوسه­ای بی­شهوت عاجزند...

بی­دغدغه­ی این موجودات پست­تر از حیوان و گیاه،

که نخ نداده کلافت را می­بافند،

و درمان نخواسته نسخه­ات را می­پیچند...

به خودم پناه ببرم،

با یک چمدان پر از لباسهای زیر رنگارنگ،

بی­مقدمه و کلک و شیله و پیله و هر کوفت دیگر!

 نگاه محرمم را رها کنم

بر فراز و فرود این تن خسته،

تا سُــــــــر بخورد بر شیار دلپذیر این ساقهای ظریف،

به سر انگشتانم راه دهم

تا پنهانی­ترین و محرمانه­ترین لایه های وجودم را

که هر جنبنده­ای را تا خدا می­برد،

مزه مزه کند...

گم شود در چین و شکن­های این اندام زنانه،

که حتّی روح به تکامل می­رسد با نوازششان...

زبانم را روی پوست نرم و برنزه­ام بکشم

تا شیرینی و لطافت و زنانگی را یکجا حس کند...

احساس خوشایندی شاید باشد اگر بدانم صدای ناله­هایم،

چه از سر درد باشد، چه دلتنگی، چه شهوت،

به گوش هیچکس نخواهد رسید...

چه لذتی دارد اگر باورم شود

بی­نیاز از تن گندمگون آدم و وسوسه­ی سیب سرخ لبانش،

می­شود

ناز خود را خرید،

و فرو رفت در خلسه­ای نجیب،

و کامل شد...

.

.

.

 .

روزمرّگی اگر بخواهم بکنم،

باید در این فکر باشم که آن آقای دوست­داشتنی

که چند قدم آنورتر ایستاده،

ناخنم را بیشتر دوست دارد یا بوسه­ام را

که فرنچ باشد...

و بعد،

یکی از آن نگاه­های وحشی اوریجینالم را

رها کنم به سمتش،

و منتظر بنشینم به تماشا

که زودتر از همه کجایش می­جنبد

تا بفهمم باید عاشق شوم یا...

، 

به­جایش می­خزم در تاریکی و سکوت و هیچ،

با پلکهای نقره­ای سنگین و افتاده،

بازیِ لبهایم با این دوست­داشتنی ِ تلخ ِ فانی،

که خیلی وقت است نمادی شده برایم از

زمینی­های دوست­داشتنی ِ تلخ ِ فانی

که دود می­شوند...

که دودشان می­کنم...

با صدایی مست برای دلم لالایی می­خوانم...

می­سازم با این دلشوره­ی آرام و موذی،

که چه کسی کجا کـِـی،

قرار است با یک بوسه­ی دوست­داشتنی ِ تلخ ِ فانی

من را از این خواب شیرین بیدار کند...

.

...این نباشد! :.

|:

 این روزا دارم به این فکر می کنم که

کدوم یکی درسته؟

خدا یکی عشق یکی،

یا، به عدد موجودات زنده میشه عاشق شد؟

به اینکه

عشق حقیقته یا واقعیت؟

یه پیوند آسمونیه یا یه قرارداد زمینی؟

اینکه

عشق یه چیزی مث کشک و دوغه،

یا، واقعا چیزی به این اسم وجود داره که کاملت کنه؟

اینکه

اگه عاشق یه نفر شدی و همه چی اونجوری نشد که می­خواستی،

محکومی که تا آخر پاش بایستی،

یا، باید فراموش کنی و از اول شروع کنی؟

و اینکه...

عشق بهتر است یا ثروت؟

.

همه­ی سوالام جدّیه. مخصوصا آخری...

:|

مشاهده یادداشت خصوصی

تبخیــــــــــــــــــــر

می­شوم

از داغی نفسهای از راه دورت

تا اوج...

می­بــــــــــــــــارم

از سرمای فاصله­ای که نیست،

و باز هم

خاک بسترم می­شود...

.

اگر که نیست

فکرش را که می­شود کرد...

به عشق

بدونِ افسار،

به شهوت

بدونِ نیاز،

به قمار

بدونِ باخت،

به بن­بست

بدونِ برگشت،

به زندگی

بدونِ ضمایر ملکی،

به من

بدونِ ترس،

به تو

بدونِ تا...

و چقدر

چقــــــــــدر همه چیز قشنگتر می­شود...

..

دوست دارم دلتنگی کنم در خلوتم، برای

آ

ر

.

.

.

ا

مشی که دارمش،

آرامشی به سبک تو،

که بوی تنت را می­دهد،

بوی بودنت را...

و من

همخوابگی با این حال خوش را

با هیچ چیز عوض نمی­کنم،

حتی خودت...

و این حال خوش

آنقـــــــدر می­ارزد

که به احترامش

یک عمـــــــر سکوت کنم!

...

حالا تو فک کن دیوونم. ولی اسمش این نیس...

 .

چشمت را که باز می­کنی،

شاید کمی خودش را جمع کند از هجوم اینهمه تازگی

که ندیده بود هرگز،

ولی زیاد طول نمی­کشد،

چشمهایت عادت می­کند به دیدن،

به فهمیدن،

خیلی زود...

.

چشمهایم را باز کردم

تاریکی بود و سوزش و تب و مسکن و دود و یک فراموشی چهل درصدی...

زیاد طول نکشید اما،

که نور را فهمیدم...

من که نسبتا مطلق بودم،

خوش دارم اینروزها مطلقا نسبی باشم...

چشمهایم را باز کردم و

تازه فهمیدم قصه­ی من اصلا کلاغی نداشت،

که خانه­ای داشته­باشد،

که دیر یا زود،

کند یا تند،

به خانه­اش برسد یا نرسد...

.

اینم فهمیدم که قصه­ی بی­کلاغ

مث تنها خوابیدن تو یه تخت دونفره­س!

.

دیگر برای بودنم دنبال آیه و دلیل نمی­گردم...

من هستم،

        پس هستم!

به همین سادگی...

.

از این به بعد با چشمای باز می­خوابم تو یه تخت یه­نفره...

 .

می­نویسم تا یادم بماند،

 باید فراموش کنم که سالها پیش، در چنین روزی...

فراموش کنم که هرسال، در چنین روزی...

فراموش کنم که امسال، در چنین روزی...

فراموش کنم که سالها بعد، در چنین روزی...

 و یادم نرود

 تمام دقایقمان خاطره شد و

پیوست به یکی بودها و یکی نبودها...

 نوشتم که یادم باشد

 این روز را از همه­ی تقویم­های زندگیم

خط زدم...

 و یادم باشد که

نه بسته­ام به کس، دل...

نه بسته کس به من، دل...

چو تخته پاره بر موج،

رها

رها

رهــــــــــــــــــا من...

.

منکر این دلتنگی کوفتی هم نیستم!  :|

.

یادمان بخیر...

 .

.

.

.

اینجا،

تهران،

پایتخت پیر؛

امروز،

ششم دیماه، دهم محرم،

عاشورا...

و اینچنین تاریخ تکرار می­شود...

اینجا،

ایران،

سرزمین مادری،

و تو

که دو راه بیشتر نداری؛

یا با دهان و چشمهای کاملا بسته،

متمایل به جنوب ِ نه چندان غربی دراز بکشی و

خودت را با دود و آهنگهای چرک یک مشت مرفه بی­درد و بادرد ِ نزدیک یا دور از وطن،

خفه کنی...

یا اینکه غیرتت را با تمام وجود فریاد بزنی،

آنقدر فریاد بزنی تا خفه­ات کنند...

                                   خفه­ات کنند!

اینجا نه صحراست،

نه قحطی آب،

اما تا بخواهی

خفقان است و خون،

و فریادی که برخاسته و برنخاسته خفه­اش می­کنند...

                                                              خفه­اش می­کنند!

امسال عاشورایش یک "میر" و

هفتادو دو تنش چندین سر اضافه­تر داشت،

و این تراژدی آنقدر بزرگ هست که

از امروز تا همیشه را عزای عمومی اعلام کنم!

از امروز تا همیشه یک نوار مورب سیاه آن بالا گوشه­ی سمت چپ،

زندگی من و تو را زینت خواهد داد...